Bitterballen: Lovebite!

Laatst was ik op een feestje. Het was een leuk feestje, maar dat ter zijde. Er was eten en drinken en wat later op de avond kwam ik een primeurpromotor tegen van LoveBite. De beste man frituurde op 180 graden (one-hundred and eighty!!! brulde ik al snel toen ik de temperatuur hoorde) drietallen van bijzondere bitterballen. Op een mooi schaaltje kreeg ik de LoveBites in mijn handen gedrukt. Verwonderlijk, want ze hadden leuke kleurtjes. En er zat geen vlees in de frituurlijke ballen. Ze zagen er erg mooi knapperig uit, ze waren helegaar niet ingezakt en verre van klef zoals je ze wel eens voorgeschoteld krijgt door Mien in je vaste stamkroeg in de Jordaan (komt door te koud frituren of te warm invriezen). Nee, het waren kunstwerkjes…

LoveBites zijn vegetarisch en gevuld met verrassende combinaties van ingrediënten. De gedachte achter de bittere balletjes is (naast natuurlijk een mooi product op de markt zetten en heel rijk worden) feestend publiek een stukje bewustwording meegeven. Mensen mogen best wel eens nadenken over wat ze eten, in plaats van het standaard bonkje paardevlees met zetmeel naar binnen te schuiven, wat eigenlijk helemaal niet echt lekker is. Vlees is niet altijd nodig en het eten iets klefs al helemaal niet! En verrassing is ook leuk op feestjes en borrels.

Nog mooier is het verhaal hoe de knapperige balletjes in Nederland zijn gekomen. De bedenker van het product was jaren geleden een kok van een bekend restaurant annex uitgaansgelegenheid en op een gegeven moment was hij niet meer de kok van een bekend restaurant annex uitgaansgelegenheid (kok-af dus). Zonder zijn baan werd hij al snel arm en hij vertrok van zijn laatste centen naar Spanje om op de straat te leven. En van zijn andere laatste centen kocht hij een frituurtje en ontwikkelde in het Spaanse land een speciale kroket, waarvan elke hap een andere smaak had. Deze verkocht hij op straat en – apart – hij vroeg mensen om hem te betalen wat ze de kroket waard vonden. Dat was slim, want mensen betaalden zo vijf euro voor de heerlijke en verrassende kroket!

Toen kwam er een andere man in het verhaal die toevalligerwijs een van de oprichters was van het bekende restaurant annex uitgaansgelegenheid (die daar nog toevalligerwijzer ook al niet meer werkte) en die kwam in Spanje zijn ex-kok tegen. Hij nam een kroketje en werd verliefd. Niet op zijn ex-kok-af, maar op de kroket. Om een lang verhaal ietsje korter te maken: babbelen, vliegtuig, kokkerellen, praten met producenten, finanzeurders, kokkerellen, frituren voor finanzeurders,
ojee-het-is-industrieel-technisch-niet-mogelijk-om-
kroketten-te-maken-met-vijf-soorten-inhoud-dan-
wordt-het-te-duur-want-dan-moet-alles-met-de-
hand-nou-dan-maken-we-toch-drie-heerlijke-bitterballen,
en flashback: feestje. Ik voel me nu net een troubadour die een verhaal doorvertelt. ‘k Hoop dat ik het goed doe en er niet allemaal dingen bij verzin, maar goed, ik ben alleen maar de troubadour en zo zijn ze he, die troubadours.

Ze zijn dus nieuw, als ik het goed begrepen heb zijn ze dit najaar te koop bij een grote Chinese Toko bij CS in de buurt, komen ze in diverse uitgaansgelegenheden en volgend jaar liggen ze waarschijnlijk overal en worden we ermee doodgegooid (niet letterlijk: da’s zonde!) op tv en door middel van huis-aan-huisbonushamsterblaadjes. En ik heb er trek in. Ik vond het een mooi verhaaltje, dus ik hoop dat het een knaller wordt, voor de mannen. Zoals ze zeggen:

“Love in a crispy jacket, Every bite a kiss, There is no way back.”

Ik ben benieuwd. Binnenkort op lovebite.nu (nu nog niet met goed gevolg bezoekbaar, er staan nu nog anti-katerpillen, cellulitititis-verpieteraars en verlies-je-mannen-tieten-tabletten (hihi dat heten moobs, nooit eerder van gehoord).