Lieve mensen. Ik hoor de hele dag mensen praten over de crisis. Tuurlijk, hij is niet mis, deze meneer crisis. Jaja, Oom crisis gaat ons allemaal aan, banen staan op de schop, de huizenprijzen kelderen, etcetera, enzovoorts. Maar als we het er de hele dag maar over blijven hebben en ik iedereen het er maar over blijf horen hebben, raken we er nooit vanaf. Bange mensen reageren verkrampt op alles en zo komen we d’r nooit uit.
Opeens bedacht ik me dat de crisis iets heeft vervangen: de vluchtige babbel over het weer. Hoe is het mogelijk? De burenbabbel die je eerst de hele dag hoorde…
Zullen we het gewoon weer over het weer hebben als we het even niet meer weten? Wat is er nou mis met “Lekker weertje he”?
Wat is dat toch lachen. Tijdens het werken zoek je naar een Engelse uitdrukking. Via Google kwam ik op een pagina om handige zinnetjes in het Nederlands te leren. Bij het lezen van de laatste zin had ik het niet meer.
Welke zin heb je namelijk hard nodig als je als buitenlander in Nederland verblijft? Mijn luchtkussenboot zit vol paling! Tuurlijk! Top! *
paling
*Was de paling niet al uitgestorven? Ik durf in elk geval geen paling meer te eten.
Na een boottochtje over de Utrechtse grachten kwamen we op een plaats waar de wegen van ons gezelschap scheidden. Precies op dat punt stonden een lamp en een roze stoel te wachten op nieuwe eigenaren of anders wel de vuilophaaldienst.
Het stond er wel leuk, zo met die roze stoel en die IKEA-lamp. Ik had toevallig een camera en wat flitsers mee, dus hopla, ‘n flitser werd op de camera geplaatst en een flitser in de lamp gegooid en twee vrollega’s (vriendelijke collega’s, vrolijke collega’s) poseerden dat het een lieve lust was. Prachtig.
[Klik op pic voor big pic]
‘t Was al laat en het werd al later. Ik wilde wel naar huis, maar enkele vrollega’s trokken zich het lot van de stoel enorm aan, zeker toen een of andere kroegtijger de stoel mee naar huis wilde nemen. Ineens transformeerde de stoel van afval tot ruig roze lustobject, althans voor sommigen onder ons gezelschap. Niet voor mij, ik wilde eigenlijk gewoon naar huis.
Kroegtijger had inmiddels afgehaakt. Zijn broeders in de orde van het bier wilden door en knokken om een roze, plastic stoel was niet wat zij hadden verwacht van deze bruisende avond. Nog steeds werd er gebakkeleid om de stoel. Vrollega J. zei schertsend dat ze de stoel heel graag op haar werkkamer wilde plaatsen en ze vond dat iemand die stoel maar moest meenemen voor haar.
Ik zag maar één oplossing voor deze impasse die anders nog eindeloos zou gaan voortduren: ik pakte de roze stoel en nam hem mee. Ik was het zat, morgen zou die stoel in haar werkkamer staan.
Zo liep ik met een roze stoel door Hoog Catharijne. En zo fietste ik in Amsterdam met een roze stoel op het rek voorop mijn fiets. Maar er was iets…
De volgende ochtend nam ik de stoel mee en plaatste ik deze met een spanband op de voorkant van mijn fiets. Toen ik door Amsterdam fietste, ontmoette ik veel vrolijke blikken. Mensen leken blij verrast. Een glimlach, verbijstering, nog een glimlach. Fietsen met deze stoel boven mijn voorwiel beviel me wel. Het roze zitvlak had blijkbaar iets hilarisch, iets liefs en vooral iets onbegrijpelijks.
Ik had mijn trein inmiddels gemist en die daarna eigenlijk ook al. Heel rustig liep ik langs de centrifuges van Shakies om een of ander biologisch verantwoord en doorgaans ook lekker baksel te kopen. Er kwam een vrouw naast me staan en ze zei: “Ik zag je net fietsen, heb je die stoel altijd op je fiets? Dat zou echt een stunt zijn. Het ziet er echt super uit!”
Ik had twintig cent te kort voor een kleingeldbetaling en haalde een tientje uit mijn tas. De werknemer van Shakies zei lachend dat dat niet hoefde, hij haalde die twintig cent wel uit zijn potje.* En dat kwam door die stoel, ik weet het zeker!
Nu zit ik in de trein, op weg naar mijn werk. Nog eventjes sjouwen met de stoel en dan is de overhandiging. Dat wordt vast van je-haha en je-bent-gek en dan een lach. Maar ik ga de stoel nog missen!
Platenhoezen zijn prachtig, en alleen al door het formaat vele malen veelzijdiger dan een plaatje in je iPod of een CD-hoesje. De heren van sleeveface hebben zich gespecialiseerd in het fotograferen van een platenhoes met een mens erbij, die de foto afmaakt. Enig natuurlijk. Ziet het dolkomische filmpje, en u weet alles! (Hyvers klikken hier)
Ik kreeg vandaag een spambericht. Meestal verwijder ik deze berichten zo snel mogelijk, maar dit bericht greep mijn aandacht. Er stond: ‘Get your main love weapon bigger.’ En daarbij bedacht ik me:
a) Ik wist niet dat voor liefde wapens benodigd zijn.
b) Main love weapon? Dat betekent dat er meerdere liefdeswapens zijn die je groter zou kunnen willen.
c) Leuk dat details dat het bericht verstuurd wordt aan Lottie Cummins.
Tja…het is weer iets anders dan de sceptic tanks die me een paar jaar geleden werden aangeboden.
Iedereen zoekt tegenstewoordigs met Google. Google IS het internet. En waarom zouden we dat niet doen? Maar nu is er wat nieuws. Onder het motto “kleine stappen helpen ook” is Blackle in het leven geroepen. Blackle is Google, maar dan zwart. Waarom? Omdat Google wit is. En wit op je scherm verbruikt meer stroom dan zwart. Dusss: zoek met Blackle! Een heel klein beetje goed voor je portemonnee, maar in totaal een beetje beter voor het milieu.
Bij het heet hangijzerende vraagstuk over de globale opwarming gaat het erom of wij – nietige mensen – wel in staat zijn om klimaatverandering te bewerkstelligen. Erwin Kroll gelooft er niet zo in, anderen roepen dat het al te laat is. Een man in de Verenigde Staten post allemaal filmpjes op ome Youtube met zijn boodschap. Hij predikt het maken van een keuze (doen we er nu iets aan of niet) tegenover het kibbelen of het nou waar is of niet dat wij dit voor elkaar krijgen. Aan de hand van een niftig kwadrantenstelsel laat hij zien waar we uit kunnen kiezen. Bekijk het eens en beslis voor jezelf. In ieder geval: alles doen aan vervuiling lijkt mij een goede stap. De filmpjes:
Vandaag zag ik een hoop mensen niet zo blij kijken. Misschien is de herfst weer begonnen…of is het wat anders? Het was in ieder geval mooi weer. Maandag zeker en veel biertjes gedronken. Ik vond het wel een leuke dag.
Zou het niet leuk zijn als je een website zou hebben waarop mensen kunnen aangeven hoe hun “mood” is. Ja! Weer zo’n geniaal plan van mij, waar de wereld weer zoveel beter van wordt. Dacht ik. Even een Google zoekrondje. We noemen het dan World Mood Index. Nou, die bestaat al en die heet ook exact zo! Hij is 88% positief op het moment van schrijven. In de wereld ja, want Nederland is niet zo actief. Handig dat het al bestaat, want dan hoef ik er geen tijd in te stoppen. Nu beschikbaar in de sidebar van mooizijndiedingen (zie rechts). Klikken maarrr!
