Ochtend
9 oktober 2007Ik hou op sommige momenten het meest van de ochtend. Gewoon omdat je dan, vanuit een soort verdoofde toestand het leven tot je neemt. Er lijkt van alles te gebeuren, maar vanuit een soort ochtendroes gaat alles een beetje langs je heen. Je leeft als in een automatisme. Zouden dieren ook zo leven?
Ik stond vanochtend op. Er werd op het raam geklopt. Huh? Er stond een schilder op het balkon, die mijn raam wilde schilderen en hij wilde weten of ik vandaag thuis was. Nee, ik ga de hele dag werken. Morgen werk ik wél de hele dag thuis. “Ok, dan kom ik morgen schilderen, prima!”
Even naar de bakker voor vers brood. Zou het koud zijn, buiten? Het ziet er wel zonnig uit. In mijn longsleeve loop ik naar buiten. Valt best mee. Naast de Albert Heijn staan twee vrieswagens klaar om uit te laden en de laders én de lossers zetten de deuren wijd open. Binnen een seconde vliegt een koude, vriezende luchtstroom mij om de oren. Dat verwacht je toch niet?

