Essentieel voor keyboard, piano of orgel spelen zijn twee handen met een goed stel vingers. Zou je denken…Ik kwam bij de youtube account van een man met een aangeboren afwijking, waardoor zijn twee handen niet goed zijn volgroeid. Met een enorme dosis wilskracht heeft hij toch orgel leren spelen en nu speelt hij in diverse kerken in de VS. Respect!
Zondag was het Storytelling Festival Amsterdam 2008. Een onderdeel daarvan was de voorstelling “schipper mag ik overvaren” door Anje Robertson, Paul Bierman en Nancy Wiltink. Hier vertelden deze verhalenvertellers verhalen over het IJ en het Noordzeekanaal in het prachtige schip Succes.
Nu had ik van tevoren niet echt een beeld van storytelling toen ik ermee instemde om hier naartoe te gaan. Tuurlijk, leuk, verhalen luisteren, waarom niet? En zo zaten wij met een gezelschap van een derde van een dozijn in het Florapark te luisteren naar Jazz in het Florapark. We kregen gratis gepofte kastagnes uit het bos van de cateraar aldaar en wachtten tot de boot arriveerde. Dat duurde nog even omdat de sluiswachter spoorloos was. Leuk land is Nederland toch!
Toen ik eenmaal in de boot zat te luisteren (onder het genot van een tamelijk volumineus glas jenever, “hips”), merkte ik hoe leuk ik het eigenlijk vond. De verhalen waren spannend en het is wel echt wat anders om naar iemand te luisteren die een verhaal vertelt. Niets Powerpoint, bewegende beelden, videoschermen, lichtflitsen, blazende speakers…best rustgevend! Een beetje zoals een hoorspel, maar dan met de verteller erbij en dat voegt ook wat toe.
Na de drie verhalen konden we nog even uitwaaien (en dansen zoals in de onderste foto te zien is) op het NDSM terrein, een kopje koffie drinken in de IJkantine en hebben we een maaltijd genoten in Noorderlicht.
Kortom, mocht er een vervolg zijn van dit festival in 2009, dan is dat wat mij betreft een aanrader! Houdt die website in de gaten!
(Opmerking bij de foto’s, om me te houden aan het bovenstaande heb ik me niet schuldig gemaakt aan het produceren van lichtflitsen tijdens het fotograferen. Dit levert iets groezelige foto’s op dan u van mij gewend bent).
Tamelijk verbazende illusionist!
Ligt het nou aan mij of heeft deze gekke pompoen wel ergens iets van die idiote vleesetende plant uit de ruimte van ‘Little Shop of Horrors‘? (Klikvoorgroot)
Loop jij al tijden rond met dat ene idee dat een heleboel mensen kan helpen? Dien het in bij Project 10-100 van Google en wie weet gaat dat idee gerealiseerd worden!
Ongeveer een half jaar geleden was ik op bezoek bij mijn tante. We liepen wat door haar huis en ik maakte de opmerking dat de plant, die bij haar op de vensterbank in de studeerkamer stond, er best grappig uitzag. Ik had nog nooit zo’n plant gezien.
Mijn tante vertelde dat deze plant nog van mijn opa was geweest. Mijn opa is al meer dan twintig jaar dood, maar zijn plant, mijn opaplant dus, leeft nog steeds. Ik heb een ’stekkie’ meegenomen en in de aarde gezet. De twee blaadjes in de aarde vertoonden eerst niet zoveel levenskracht, maar toen ik terug kwam van vakantie was de plant flink gegroeid.
En toch voelt het een beetje of mijn opa nu bij mij op de vensterbank staat. Goed water geven maar…
Het is volop in het nieuws, de Reuzenaronskelk, alias penisplant, staat in bloei in de Hortus in Leiden. Dat gebeurt niet zo vaak, namelijk één keer en dan sterft de plant. De bloem is een meter of twee hoog en stinkt naar rottend vlees. En dat trekt massa’s bezoekers….
Als je dan een plaatje ziet van deze bloem, is het inderdaad een zeer vreemd creatuur. Maar er zijn nog andere stinkende wonderlijke bloemen.
Zo is er de Rafflesia, een walmende parasiet van een meter breed die stinkt alsof je natte hond na een griepje reeds een maandje dood in de schuur ligt.
De Paeoniifolius ruikt niet veel beter en heeft zich vermomd als aanbieder van een klam stuk biefstuk…
Jaja…Welkom in de wondere wereld van de planten…
Te horen dat iemand kanker heeft is een vreselijk iets. Deze man kreeg echter direct een prettig bericht na zijn operatie…de boosaardige tumor die was weggehaald bleek een handdoek te zijn die bij een operatie bijna twintig jaar geleden was achtergebleven en als verschrompeld vod uit zijn buik werd gehaald. Stomme fout natuurlijk, maar een enorme meevaller achteraf, lijkt me…
Als we het dan over cadeaux van het leven hebben…dat is dit er zeker eentje!
Andrélon heeft al sinds jaar en dag een voorzetselprobleem op de shampooflessen. Ik heb niets tegen de shampoo, maar de opschriften zijn toch af en toe zwaar verwarrend voor me.
Ik zal het uitleggen. In het voorbeeld hierboven zie je drie shampooflessen. Als de eerste – ‘anti-roos’ – tegen roos is, dan is de middelste fles – perfecte krul – toch voor pluizend en krullend haar? Dat betekent voor mij dat je er pluizend en krullend haar van krijgt! En de meest rechter fles, verkwikkend, daar krijg je dan toch normaal tot vet haar van? Uhm…
Als je ’s ochtends naar je trein, werk of trein en werk moet is het gemakkelijk om je te haasten. Ik heb een tijd geleden besloten om die haast maar af te schaffen. Van haast word je namelijk lelijk en ongelukkig. Maar vooral ook omdat ik mijn mogelijke rol als fijn medemens in de ochtend niet wil negeren. Meestal vertrek ik dus ruim op tijd, voor het geval iemand zijn tas, kind of zelf van zijn fiets laat vallen. Soms vragen mensen je de weg en in het algemeen draag je al helemaal niet bij aan een blijer leefklimaat als je met een grafkop haastig iedereen afsnijdt.