De Roze Stoel

Na een boottochtje over de Utrechtse grachten kwamen we op een plaats waar de wegen van ons gezelschap scheidden. Precies op dat punt stonden een lamp en een roze stoel te wachten op nieuwe eigenaren of anders wel de vuilophaaldienst.

Het stond er wel leuk, zo met die roze stoel en die IKEA-lamp. Ik had toevallig een camera en wat flitsers mee, dus hopla, ’n flitser werd op de camera geplaatst en een flitser in de lamp gegooid en twee vrollega’s (vriendelijke collega’s, vrolijke collega’s) poseerden dat het een lieve lust was. Prachtig.

De Roze Stoel

[Klik op pic voor big pic]
’t Was al laat en het werd al later. Ik wilde wel naar huis, maar enkele vrollega’s trokken zich het lot van de stoel enorm aan, zeker toen een of andere kroegtijger de stoel mee naar huis wilde nemen. Ineens transformeerde de stoel van afval tot ruig roze lustobject, althans voor sommigen onder ons gezelschap. Niet voor mij, ik wilde eigenlijk gewoon naar huis.

Kroegtijger had inmiddels afgehaakt. Zijn broeders in de orde van het bier wilden door en knokken om een roze, plastic stoel was niet wat zij hadden verwacht van deze bruisende avond. Nog steeds werd er gebakkeleid om de stoel. Vrollega J. zei schertsend dat ze de stoel heel graag op haar werkkamer wilde plaatsen en ze vond dat iemand die stoel maar moest meenemen voor haar.
Ik zag maar één oplossing voor deze impasse die anders nog eindeloos zou gaan voortduren: ik pakte de roze stoel en nam hem mee. Ik was het zat, morgen zou die stoel in haar werkkamer staan.

Zo liep ik met een roze stoel door Hoog Catharijne. En zo fietste ik in Amsterdam met een roze stoel op het rek voorop mijn fiets. Maar er was iets…
De volgende ochtend nam ik de stoel mee en plaatste ik deze met een spanband op de voorkant van mijn fiets. Toen ik door Amsterdam fietste, ontmoette ik veel vrolijke blikken. Mensen leken blij verrast. Een glimlach, verbijstering, nog een glimlach. Fietsen met deze stoel boven mijn voorwiel beviel me wel. Het roze zitvlak had blijkbaar iets hilarisch, iets liefs en vooral iets onbegrijpelijks.

Ik had mijn trein inmiddels gemist en die daarna eigenlijk ook al. Heel rustig liep ik langs de centrifuges van Shakies om een of ander biologisch verantwoord en doorgaans ook lekker baksel te kopen. Er kwam een vrouw naast me staan en ze zei: “Ik zag je net fietsen, heb je die stoel altijd op je fiets? Dat zou echt een stunt zijn. Het ziet er echt super uit!”
Ik had twintig cent te kort voor een kleingeldbetaling en haalde een tientje uit mijn tas. De werknemer van Shakies zei lachend dat dat niet hoefde, hij haalde die twintig cent wel uit zijn potje.* En dat kwam door die stoel, ik weet het zeker!

Nu zit ik in de trein, op weg naar mijn werk. Nog eventjes sjouwen met de stoel en dan is de overhandiging. Dat wordt vast van je-haha en je-bent-gek en dan een lach. Maar ik ga de stoel nog missen!

rozestoel

* daar gaat dus de volgende keer wat in!

Filmpje van de uitreiking van de stoel: