Ik liep dit weekend in Parijs. Overal zag ik de schreeuwerige posters van Quick – de Franse versie van McDonald’s of Burger King (en nee, niet van de Pizza Hut). Wat is nu het geval? Quick is van mening de burger ontwikkeld te hebben die de beste grillsmaak heeft van alle burgers op aard. En Quick, als Frans bedrijf met toch wel een redelijk Engelse Goed idee. En zij noemde haar burger de GooGrill…En daar moest ik toch elke keer dat ik de posters zag weer een beetje om lachen. Als persoon met toch wat meer Engelse woorden in mijn leven heb ik hele andere associaties bij het woord goo: niet smaak, maar slijm of slijmerig.
Slijmburger…heerlijk! Hadden ze dat nou niet eerst even willen controleren?
Wat prachtig…op de straat voor een stoplicht heeft iemand een groot hart getekend om de gemoedstoestand van willekeurige passanten even positief te beïnvloeden. Er kwam bij mij een soort onbewust troetelberen-naastenliefdegevoel opborrelen toen ik hier tot stilstand kwam.
Ik denk dat het goed is als meer mensen met stoepkrijt hartjes en andere leuke dingen op straat gaan tekenen. Denk aan mooie woorden die de nare krantenkoppen die de mens ’s ochtends allemaal te verduren krijgt wat kunnen verzachten. En aangezien het stoepkrijt is, zal een regenbui de hele boel weer doen vervagen! Wie doet er mee? De toekomst van de liefde ligt op straat!
Vandaag een nieuwe categorie op Mooizijndiedingen: Machtige Mensen! En we trappen af met een Italiaanse keuken in Amsterdam.
Gisteravond heb ik met de uitgebreide familie voor de derde keer gegeten bij Sapori Pugliese in Amsterdam. Dit is een Italiaans afhaalrestaurant aan de Weteringschans. De inrichting van het spijslokaal is wat spartaans, het is geen restaurant om luxe te gaan eten, maar je kunt er wel gezellig zitten en net zoals in Italië betekent een licht rommelig interieur met tegeltjes aan de muur dat alle aandacht van het personeel uitgaat naar de kwaliteit van het eten. De bediening is overigens vriendelijker dan in menig ander restaurant in Amsterdam.
En o, wat kun je hier fenomenaal lekker eten. Het eten is puur, eerlijk en heerlijk. Stel je voor, je hebt net je hele buik rond gegeten, er kan niets meer bij en dan komt voor andere klanten een pasta met tomatensaus voorbij en bij het ruiken van die geur heeft je lichaam zin om weer helemaal opnieuw te beginnen met een maaltijd! Als je wilt weten hoe ik me hier voel, lees dan deze review in Amsterdam Weekly (in ‘t Engels).
De eigenaar Matteo gaat regelmatig met de auto naar Apulië om echte lokale spijzen te halen. En dat proef je: alles heeft een rijke, warme smaak. Caciocavallo (rookkaas), koffie op z’n Napolitaans, Parmigiana (auberginerecept en specialiteit van het huis), verse Italiaanse schnitzel, pasta’s, verse Lasagne en wat niet meer…De prijzen voor de verse gerechten zijn voor de kwaliteit en in verhouding met andere Italiaanse traiteurs zeker concurrerend te noemen.
Ik vind het schatten van mensen en wil nog lang kunnen genieten van dit eten, daarom dus deze tip: ga er een keer heen!
En voor de mensen geïnteresseerd in kleine lettertjes: ik krijg hier niet voor betaald. Ik betaal deze mensen voor het eten en ik vind het zo lekker dat ik vind dat meer mensen van dit verborgen restaurant mogen genieten. Dat je het maar weet.
Ik kwam dit nieuwsbericht tegen. Melissa Brandts en haar man werden verrast door een eekhoorn die samen met hen poseerde op hun vakantiefoto.
Wat een cadeautje op je vakantie!
Met dit mooie weer kun je ’s avonds lekker nog eventjes in je T-shirtje naar buiten. Prachtig hoe de stad leeft, hoe mensen op straat zijn. Hoe warm de kleuren zijn. Ik ging er nog even opuit om twaalf foto’s te nemen.
Alhier een mooi avontuurtje wat betreft een liedje. Zo’n acht jaar geleden speelde ik vier jaar lang in Theater de Engelenbak als contrabassist van de huisband bij de wekelijkse Open Bak. Een geweldige tijd was dat.
De organisator van deze avond vroeg mij – sound designer van beroep – of ik een liedje dat bij de slideshow van een fotograaf ergens op een obscuur internetadresje werd afgespeeld kon downloaden en loopen. Het originele fragment was ongeveer vijftien seconden lang maar o zo mooi…ik was verkocht en daarbij heel benieuwd naar de hele compositie. Afijn, het muziekje werd geript uit Flash, wat opgepoetst, langer gemaakt en op CD gebrand. Werd gebruikt in een theatervoorstelling, haske mooi geregeld.
Het jammere was dat de fotograaf die het muziekfragment had gebruikt niet de moeite had genomen om de maker van het werk te vermelden. We wisten dus niet welke muziek het was. Een paar jaar later sprak ik organisator Ben nogmaals over het liedje en ook hij had nog steeds het liedje niet gevonden. De mooie noten zakten weg in het drijfzand van vergeten mooie liedjes zoals dat soms gaat met onbekende noten. Tot vorige week.
Ik liep met mijn lief door de mooie straten van Kopenhagen en we kwamen een hoek om. Op een zonnig pleintje stond een koorddanseres op een strakgespannen touw. Op dat moment startte muziek en bij de eerste noot hoorde ik het al: dit was warempel het fragment waar mijn onderbewuste al jaren naar verlangde. Prachtig!
Na afloop van de voorstelling ging ik naar de koorddanseres om haar wat centen te brengen en haar te vragen wie dit liedje heeft gecomponeerd. Ze was verbaasd dat ik het niet kende. Iedereen in Zweden kent het immers, het is een ‘traditional Swedish folk piece’. Maar Nederlanders in Denemarken dus blijkbaar niet. Ze schreef de titel op een blaadje en zo was het raadsel van het onbekende fragment opgelost. Maar het mooie is: jaren later in Denemarken met dank aan een Zweedse koorddanseres!
Ik ben al sinds jaar en dag lid van eMusic. Haske leuk, legaal muziek ontdekken en downloaden. Gisteravond vond ik iets heel lolligs: Doctor’s Darling – Riddim Driven. Muzikaal niet zo heel dol, maar wat ze gedaan hebben is dezelfde groove uitgewerkt tot 16 tracks met 16 verschillende zangers, rappers en reggaerds. Heel grappig. Blijkbaar waren ze nogal weg van deze groove en wilden ze de kans op een hit vergroten.
[luister naar 16 snippets van de tracks op deze link] (je hoeft geen lid te zijn om te previewen).
Zonder nou mijn eigen briljantie de grond in te gaan boren, maar ik verpruts best nog wel eens een sudoku als eindelijk eens de tijd neem om zo’n krabbelpuzzel in een krant te gaan oplossen. Vaak zit ik heel goed op te letten, lekker nummers in te vullen, dan sluipt er toch ergens zomaar een lulligheidje in en dan is het te laat. Je ergert je kapot maar ergens kun je er ook nog wel om lachen. Zo iets simpels…en dan toch…zouden de sudoku’s soms niet kloppen?
Mislukte Sudoku
Overigens, ik wil deze nog wel eens spelen. Een sudoku die ook te spelen is door blinden.
Ik ben dol op het Westerpark. Het is prachtig ontworpen, je kunt er ontdekkingstochten maken langs allerlei vreemde planten en kunstwerken, er gebeuren leuke dingen, er zijn leuke horecagelegenheden, het is er lekker lang licht (bij het nieuwe gedeelte) en nog niet zo platgetreden als het Vondelpark (wat ook een prachtig park is, overigens). Toen ik laatst in het Westerpark kwam – met het wisselvallige weer dat wij zo af en toe mogen meemaken – zag ik ineens een hele andere plek. Na alle concerten is het gras nodig aan wat rust toe. Maar het heeft ook wel wat, dit sfeertje!
't Westerpark ziet er na de concerten een beetje afgeleefd uit.
