Met dit mooie weer kun je ‘s avonds lekker nog eventjes in je T-shirtje naar buiten. Prachtig hoe de stad leeft, hoe mensen op straat zijn. Hoe warm de kleuren zijn. Ik ging er nog even opuit om twaalf foto’s te nemen.
Alhier een mooi avontuurtje wat betreft een liedje. Zo’n acht jaar geleden speelde ik vier jaar lang in Theater de Engelenbak als contrabassist van de huisband bij de wekelijkse Open Bak. Een geweldige tijd was dat.
De organisator van deze avond vroeg mij – sound designer van beroep – of ik een liedje dat bij de slideshow van een fotograaf ergens op een obscuur internetadresje werd afgespeeld kon downloaden en loopen. Het originele fragment was ongeveer vijftien seconden lang maar o zo mooi…ik was verkocht en daarbij heel benieuwd naar de hele compositie. Afijn, het muziekje werd geript uit Flash, wat opgepoetst, langer gemaakt en op CD gebrand. Werd gebruikt in een theatervoorstelling, haske mooi geregeld.
Het jammere was dat de fotograaf die het muziekfragment had gebruikt niet de moeite had genomen om de maker van het werk te vermelden. We wisten dus niet welke muziek het was. Een paar jaar later sprak ik organisator Ben nogmaals over het liedje en ook hij had nog steeds het liedje niet gevonden. De mooie noten zakten weg in het drijfzand van vergeten mooie liedjes zoals dat soms gaat met onbekende noten. Tot vorige week.
Ik liep met mijn lief door de mooie straten van Kopenhagen en we kwamen een hoek om. Op een zonnig pleintje stond een koorddanseres op een strakgespannen touw. Op dat moment startte muziek en bij de eerste noot hoorde ik het al: dit was warempel het fragment waar mijn onderbewuste al jaren naar verlangde. Prachtig!
Na afloop van de voorstelling ging ik naar de koorddanseres om haar wat centen te brengen en haar te vragen wie dit liedje heeft gecomponeerd. Ze was verbaasd dat ik het niet kende. Iedereen in Zweden kent het immers, het is een ‘traditional Swedish folk piece’. Maar Nederlanders in Denemarken dus blijkbaar niet. Ze schreef de titel op een blaadje en zo was het raadsel van het onbekende fragment opgelost. Maar het mooie is: jaren later in Denemarken met dank aan een Zweedse koorddanseres!
Ik ben al sinds jaar en dag lid van eMusic. Haske leuk, legaal muziek ontdekken en downloaden. Gisteravond vond ik iets heel lolligs: Doctor’s Darling – Riddim Driven. Muzikaal niet zo heel dol, maar wat ze gedaan hebben is dezelfde groove uitgewerkt tot 16 tracks met 16 verschillende zangers, rappers en reggaerds. Heel grappig. Blijkbaar waren ze nogal weg van deze groove en wilden ze de kans op een hit vergroten.
[luister naar 16 snippets van de tracks op deze link] (je hoeft geen lid te zijn om te previewen).
Zonder nou mijn eigen briljantie de grond in te gaan boren, maar ik verpruts best nog wel eens een sudoku als eindelijk eens de tijd neem om zo’n krabbelpuzzel in een krant te gaan oplossen. Vaak zit ik heel goed op te letten, lekker nummers in te vullen, dan sluipt er toch ergens zomaar een lulligheidje in en dan is het te laat. Je ergert je kapot maar ergens kun je er ook nog wel om lachen. Zo iets simpels…en dan toch…zouden de sudoku’s soms niet kloppen?
Mislukte Sudoku
Overigens, ik wil deze nog wel eens spelen. Een sudoku die ook te spelen is door blinden.
Ik ben dol op het Westerpark. Het is prachtig ontworpen, je kunt er ontdekkingstochten maken langs allerlei vreemde planten en kunstwerken, er gebeuren leuke dingen, er zijn leuke horecagelegenheden, het is er lekker lang licht (bij het nieuwe gedeelte) en nog niet zo platgetreden als het Vondelpark (wat ook een prachtig park is, overigens). Toen ik laatst in het Westerpark kwam – met het wisselvallige weer dat wij zo af en toe mogen meemaken – zag ik ineens een hele andere plek. Na alle concerten is het gras nodig aan wat rust toe. Maar het heeft ook wel wat, dit sfeertje!
't Westerpark ziet er na de concerten een beetje afgeleefd uit.
We vieren vandaag…dat voor het *eerst* het schenktuitpippeltje van de AH hagelslag niet meteen bij het eerste gebruik afgebroken danwel uitgescheurd is. JOLIJT!
Lieve mensen. Ik hoor de hele dag mensen praten over de crisis. Tuurlijk, hij is niet mis, deze meneer crisis. Jaja, Oom crisis gaat ons allemaal aan, banen staan op de schop, de huizenprijzen kelderen, etcetera, enzovoorts. Maar als we het er de hele dag maar over blijven hebben en ik iedereen het er maar over blijf horen hebben, raken we er nooit vanaf. Bange mensen reageren verkrampt op alles en zo komen we d’r nooit uit.
Opeens bedacht ik me dat de crisis iets heeft vervangen: de vluchtige babbel over het weer. Hoe is het mogelijk? De burenbabbel die je eerst de hele dag hoorde…
Zullen we het gewoon weer over het weer hebben als we het even niet meer weten? Wat is er nou mis met “Lekker weertje he”?
Heerlijk, hoe mensen in deze vakantietijd lekker slordig typen. Ik kan er wel om lachen. Zo zie je berichten langskomen in deze komkommertijd van mensen die lekker aan het typ-punniken zijn met hun vingers:
- Ik heb afspraken gemaakt voor de verichting van de WC
- De afprsak van woensdag a.s. kan niet doorgaan
- Bednakt voor de foto’s!
- De palnt moet water
Heeft u zich ook ernstig vertypt? Laat dat dan weten!
Wat is dat toch lachen. Tijdens het werken zoek je naar een Engelse uitdrukking. Via Google kwam ik op een pagina om handige zinnetjes in het Nederlands te leren. Bij het lezen van de laatste zin had ik het niet meer.
Welke zin heb je namelijk hard nodig als je als buitenlander in Nederland verblijft? Mijn luchtkussenboot zit vol paling! Tuurlijk! Top! *
paling
*Was de paling niet al uitgestorven? Ik durf in elk geval geen paling meer te eten.
Na een boottochtje over de Utrechtse grachten kwamen we op een plaats waar de wegen van ons gezelschap scheidden. Precies op dat punt stonden een lamp en een roze stoel te wachten op nieuwe eigenaren of anders wel de vuilophaaldienst.
Het stond er wel leuk, zo met die roze stoel en die IKEA-lamp. Ik had toevallig een camera en wat flitsers mee, dus hopla, ‘n flitser werd op de camera geplaatst en een flitser in de lamp gegooid en twee vrollega’s (vriendelijke collega’s, vrolijke collega’s) poseerden dat het een lieve lust was. Prachtig.
[Klik op pic voor big pic]
‘t Was al laat en het werd al later. Ik wilde wel naar huis, maar enkele vrollega’s trokken zich het lot van de stoel enorm aan, zeker toen een of andere kroegtijger de stoel mee naar huis wilde nemen. Ineens transformeerde de stoel van afval tot ruig roze lustobject, althans voor sommigen onder ons gezelschap. Niet voor mij, ik wilde eigenlijk gewoon naar huis.
Kroegtijger had inmiddels afgehaakt. Zijn broeders in de orde van het bier wilden door en knokken om een roze, plastic stoel was niet wat zij hadden verwacht van deze bruisende avond. Nog steeds werd er gebakkeleid om de stoel. Vrollega J. zei schertsend dat ze de stoel heel graag op haar werkkamer wilde plaatsen en ze vond dat iemand die stoel maar moest meenemen voor haar.
Ik zag maar één oplossing voor deze impasse die anders nog eindeloos zou gaan voortduren: ik pakte de roze stoel en nam hem mee. Ik was het zat, morgen zou die stoel in haar werkkamer staan.
Zo liep ik met een roze stoel door Hoog Catharijne. En zo fietste ik in Amsterdam met een roze stoel op het rek voorop mijn fiets. Maar er was iets…
De volgende ochtend nam ik de stoel mee en plaatste ik deze met een spanband op de voorkant van mijn fiets. Toen ik door Amsterdam fietste, ontmoette ik veel vrolijke blikken. Mensen leken blij verrast. Een glimlach, verbijstering, nog een glimlach. Fietsen met deze stoel boven mijn voorwiel beviel me wel. Het roze zitvlak had blijkbaar iets hilarisch, iets liefs en vooral iets onbegrijpelijks.
Ik had mijn trein inmiddels gemist en die daarna eigenlijk ook al. Heel rustig liep ik langs de centrifuges van Shakies om een of ander biologisch verantwoord en doorgaans ook lekker baksel te kopen. Er kwam een vrouw naast me staan en ze zei: “Ik zag je net fietsen, heb je die stoel altijd op je fiets? Dat zou echt een stunt zijn. Het ziet er echt super uit!”
Ik had twintig cent te kort voor een kleingeldbetaling en haalde een tientje uit mijn tas. De werknemer van Shakies zei lachend dat dat niet hoefde, hij haalde die twintig cent wel uit zijn potje.* En dat kwam door die stoel, ik weet het zeker!
Nu zit ik in de trein, op weg naar mijn werk. Nog eventjes sjouwen met de stoel en dan is de overhandiging. Dat wordt vast van je-haha en je-bent-gek en dan een lach. Maar ik ga de stoel nog missen!
