Rust in de ochtend

Als je ’s ochtends naar je trein, werk of trein en werk moet is het gemakkelijk om je te haasten. Ik heb een tijd geleden besloten om die haast maar af te schaffen. Van haast word je namelijk lelijk en ongelukkig. Maar vooral ook omdat ik mijn mogelijke rol als fijn medemens in de ochtend niet wil negeren. Meestal vertrek ik dus ruim op tijd, voor het geval iemand zijn tas, kind of zelf van zijn fiets laat vallen. Soms vragen mensen je de weg en in het algemeen draag je al helemaal niet bij aan een blijer leefklimaat als je met een grafkop haastig iedereen afsnijdt.

Nee, ik zorg dat ik op tijd op mijn fiets zit, zodat ik ruim de tijd heb om me naar het station te begeven. Vanochtend werd ik echter wakker met een forse keelpijn, dus ik wilde nog even een halve liter versegeperste sinaasappeljusd’orangesap uit eigen keuken en niet vooral niet uit een pak met toegevoegde flubbertjes maken (wist je trouwens dat in een zekere hoeveelheid jus van het sientje uit een pak meer vitamine C zit dan in eenzelfde hoeveelheid zelfgeperste gele ochtendlol? bron: Keuringsdienst van Waarde).

Door al dat persen was ik een tikje aan de late kant. Ik moest wel stevig doorfietsen, want ik moest ook nog uit de gele kaartjesprinter op het station een vijfretourkaart halen en ja, dat duurt vijf keer zo lang omdat je dan vijf losse kaartjes laat printen. Het fietsen ging wel lekker, maar op een gegeven moment vroeg een groepje jongeren of ik iets van auto’s wist. Ze stonden bij een wat oudere mevrouw die hopeloos bij haar auto stond. Nou, ik weet niet echt wat van auto’s…de motorkap laat ik meestal liever dicht op maandagmorgen. Maar dat was het niet, het stuur deed niets meer…

Ik stapte van mijn fiets. Leek me een kwestie van het stuurslot. Dan maar een trein later hoor. De mevrouw kreeg de auto met geen mogelijkheid van het stuurslot en had enorme haast. Haar hond moest gerepareerd of nee, geopereerd worden en ze kon daarvoor niet te laat komen. Ik vroeg haar om het zelf even te proberen terwijl ik haar aanwijzingen gaf. Nee, het lukte echt niet. Ik nam plaats achter het stuur en probeerde het ook even. Niets, het stuur zat muurvast. Dan kan er ook nog iets mis zijn met de sleutel, dachten mijn ochtendhersenen helder, alsof ik uitgeslapen was…Er zat nog een tweede sleutel aan de bos en toen ik deze probeerde, startte de auto meteen. De mevrouw reageerde verbaasd. Ze had blijkbaar in alle haast de verkeerde sleutel in het contact gestoken.

“I love you all so much”, zei de vrouw in het Engels terwijl ze helemaal niet Engels was en deze zin maakte mijn dag helemaal.

De vrouw ging haar hond laten repareren, nee opereren, en rustig fietste ik naar het station, om de trein later te halen. Na het printen van een onwerkelijke hoeveelheid kaartjes (5, maar het lijkt wel alsof je de jackpot hebt gewonnen) liep ik rustig naar de trein, die op me gewacht had. Zonder verklaring vertrok de trein drie minuten later, precies genoeg om me nog te laten instappen. Jawel, een cadeautje van het leven…