Shanghainootjes

Sinds mijn prille jeugd – dus zo lang ik me kan herinneren – bestaan borrelnootjes. Deze hapjes die je bij voorkeur eet als er een fuif is komen ook al sinds jaar en dag in drie kleuren. Ik was altijd al dol op borrelnootjes. Maar dan wel met een voorwaarde: de witte zijn het lekkerst. De lichtbruine en donkerbruine nootjes zijn ook wel te eten, maar als het kan eet ik de witte nootjes bij voorkeur eerder op dan die van de andere twee kleuren.

Op een gegeven moment besloot oom Duyvis om toe te geven aan de smaak van de Nederlander. De “basic”-borrelnootjes waren niet meer voldoende om Truus en Kees te smaakvermaken, met als gevolg dat de welbekende borrelnootjes omgedoopt werden tot knabbelnootjes mét een bijsmaak die lijkt op het innemen van de inhoud van alle potjes met exotische kruidenmixen die in de gemiddelde Hollandse keuken te vinden zijn. Neem één nootje en proef zestien keukens bij elkaar.
Ik vergat het borrelnootje. Laat staan het witte borrelnootje. Ze waren nog wel te vinden bij Aldi (knabbelnootjes) en Euroshopper – het bewust lelijk vormgegeven huismerk van oom Albert – had ook nog iets in het assortiment dat uiterlijk leek op de borrelnootjes. Maar de smaak was waardeloos.

Laatst had ik een feestje en kocht ik voor de grap Shanghainootjes van Albert Heijn. En wat blijkt? Alleen maar witte. Want: enkel natuurlijke kleur-, geur- en smaakstoffen! Dus geen licht en donkerbruine nootjes. Geen kruidenrek dat onploft in je mond. Gewoon de pure smaak van borrelnootjes. Wonderlijk! Zouden er veel meer mensen alleen maar de witte nootjes gegeten hebben en terugverlangd hebben naar nootjes zonder de welbekende knoflook-gehaktkruidenbijsmaak?

En nu kan ik me niet inhouden. Borrelnootjes vreten. Alleen maar witte. Tot die zak op is. En dan voorlopig maar even niet meer kopen.

shanghainootjes - nu zonder smaakstoffenexplosie
shanghainootjes – nu zonder smaakstoffenexplosie