Soms is er zo’n liedje…

Meestal als je een stuk muziek leuk of mooi vindt, zet je het gewoon af en toe op en geniet je ervan. Elke keer dat je het hoort, word je er blij van, maar je zet het niet elke dag op, want dan gaat het vervelen. Maar soms is er zo’n liedje wat daarop een uitzondering is. Zo’n liedje is voor mij “Quiet Now”, gespeeld door Bill Evans. Ik kan dat meerdere malen, dag na dag blijven luisteren en het verveelt niet! Laatstelijk heb ik een tweede versie gekocht op eMusic en nu kan ik zelfs naar twee versies luisteren, dag in dag uit…(lees de rest van het verhaal:)

Het grappige is, dat ik alleen de versies gespeeld door Bill Evans zo ongelooflijk mooi vind. Het origineel is van Denny Zeitlin en hij speelt het veel majestueuzer en stijver. ’t Is lang niet gek, maar Evans heeft het bewerkt en speelt het gewoon nóg mooier. Waar Zeitlin een schnabbelpianist op een receptie met dure champagne lijkt, laat Evans kleine jazzengeltjes op je je platenspeler of iPod verschijnen en snap je ineens de zin van het leven. Best knap, door het spelen van een wauwelige jazzballad. “Quiet Now” doet bij mij wat “Stella by Starlight” nog nooit heeft kunnen teweegbrengen.

Nog grappiger is dat Bill Evans ook compleet weg was van het nummer. Hij scheen het elke avond te spelen en heeft het een keer of negen opgenomen op een album. Hij heeft het bewerkt, maar zelf niet gecomponeerd en wie weet heeft dat bijgedragen aan de obsessie van Evans voor het nummer. Misschien snapte Evans er zelf gewoon helemaal niets van, maar moest hij het gewoon keer op keer spelen. Zeitlin is vereerd, maar snapt er niets van en steekt er een beetje de draak mee, blijkt uit het volgende filmpje:

Waar Zeitlin er niets van snapt, snap ik het dus wel. En deze meneer 7notemode snapt het ook, want hij zegt:

“It doesn’t swing in the traditional sense, but it is a great improvisational piece due to its structure and chord progressions. I can see why Bill Evans played it so often.”

Je hoort gewoon als Evans het speelt dat het klopt, je voelt liefde voor het nummer. Awel, luister er maar ‘ns naar. Ik heb laatst de partituur opgezocht, maar ik denk dat ik het maar niet ga proberen te spelen. Voor je het weet lacht meneer Zeitlin mij ook uit…

Nawoord: Het nummer is niet eenvoudig te vinden op het internet. Ik kan geen Youtube filmpje vinden waar Bill Evans het speelt. Mocht je op een legale manier aan het nummer willen komen, dan kan dat op eMusic of bij je platenzaak (De mooiste versie die ik heb gevonden staat op “From the 70’s”). Mocht je toch al een eMusic account willen (aanrader) dan kun je me je laten uitnodigen (kijk bij het kopje online muziek). Je krijgt dan 50 gratis probeerdownloads in plaats van 25. Kun je er een hele hoop downloaden, want zoals gezegd, Evans speelde het VAAK!